Toparlan Algın Ne Halde

Bir bildirim, yeni bir akım, saniyelik bir skandal ve hemen ardından kaydırıp geçtiğimiz onca hayat…

Arka arkaya o kadar hızlı çarpıyor ki suratımıza, zihnimizin yavaş yavaş lime lime olduğunu hissetmiyoruz bile.

Ortada "artık pek odaklanamıyoruz ya" gibi basit bir sorun yok. Çok daha ağır bir gerçek var: Algımızı sahte dopaminlerle resmen kendi ellerimizle çöp ettik. Sabah gözümüzü açtığımızdan gece yatakta sızana kadar beynimiz ucuz bir uyaran bombardımanı altında. Bir konuyu daha anlamlandırmadan diğerine savruluyoruz. Bir düşünceyi bitirmeden sekme değiştiriyoruz.

İşin en acı tarafı da bu kaosa bağımlı hale gelmemiz. Beynimizi sürekli o "fake" dopaminle besliyoruz.

"Bunu izleyen herkes hak verecek" başlıklı o bomboş videolar, anlık gelen beğeniler, sahte öfke krizlerinden doğan etkileşimler... Hepsi çok ucuz, çok hızlı bir dopamin pompalıyor. Gerçek bir iş başarmaktan, bir şeye derinlemesine kafa yormaktan gelen o sağlam tatmin duygusunun yerini, saniyelik ve içi boş tıklar aldı. Uzun vadeli bir şeye odaklanma yeteneğimizi resmen kendi kendimize sakat bıraktık.

Daha da kötüsü, bu kadar çok dış gürültü varken kendi iç sesimizin frekansını tamamen kaybettik. Kendi düşüncelerimiz neydi, biz aslında ne istiyorduk? Her şey bulanık. Zihin sürekli dışarıdan gelen o ucuz veriyle meşgul, içeriye dönüp bakacak tek bir saniyemiz bile yok.

Ekranlar, bizi tam olarak bu uyuşuk, "dağılmış" ama sürekli tüketen halde tutmak için var. Sonsuz kaydırma döngüleri, o kırmızı bildirim balonları... Hepsi algımızı un ufak etmek için tıkır tıkır çalışan bir sistemin parçası.

Sonuç mu? Çoğumuz darmadağın durumdayız ama adını bile koyamıyoruz. Ortada sadece sürekli bir yorgunluk, kronik bir odak kaybı ve devasa bir boşluk hissi var.

Buradan bir çıkış yolu falan önermeyeceğim. "Telefonları bırakıp doğaya dönelim" gibi komik ve gerçek dışı tavsiyeler de vermeyeceğim. Çünkü toparlanacak bir durum kalmadı.

Sadece gerçeği söylemek için yazıyorum: Algımızı mahvettik.